Dlaczego tak wiele osób po nieudanym związku angażuje się w kolejny, ryzykując utratę dopiero co odzyskanego poczucia stabilności i kontroli nad swoim życiem uczuciowym? Dlaczego część par wraca do siebie po poniesionej wcześniej porażce?

Koncepcje opisujące ludzkie zachowania podkreślają, że skłonni jesteśmy podejmować działania, dzięki którym uzyskamy jakąś korzyść, a unikamy zachowań, za które jesteśmy karani. Według teorii sprawiedliwości Walstera ludzie starają się osiągać jak największe nagrody jak najmniejszym nakładem własnych sił. Z tej perspektywy na związek dwojga ludzi należy patrzeć jak na dwa zbiory nagród i kosztów. Utrzyma się on tylko wtedy, gdy będzie korzystny dla obojga uczestników. Każdy z nich musi zatem czerpać ze związku nagrody (np. poczucie bezpieczeństwa, bliskości emocjonalnej), ponosząc minimalne koszty. Taki wynik najłatwiej można osiągnąć w związku, w którym wymiana korzyści jest sprawiedliwa - dlatego ludzie są skłonni do wybierania partnerów o mniej więcej równej sobie wartości społecznej. W związkach, w których występuje przemoc czy uzależnienia, zagrożone jest zdrowie psychiczne i fizyczne członków rodziny. Alkohol i przemoc to chyba najczęstsze przyczyny rozpadu związków uczuciowych, tutaj bowiem bilans strat i zysków szybko przechyla się na stronę tych pierwszych. W miarę trwania takiego związku strat jest coraz więcej, a zysków coraz mniej.